Ofis Kulesi — Konsept

Parsel, iki farklı ölçeğin sınırında duruyor: kuzeyde altı katlı bir konut dokusu, güneyde geniş bir bulvar ve onun ardındaki yüksek yoğunluklu ticaret aksı. Tasarımın ilk sorusu bu iki ölçek arasında hangi tarafa yaslanacağı değil, ikisi arasında nasıl bir geçiş kuracağı oldu.

İmar koşulları toplam inşaat alanını sabitliyor, yükseklik ise siluet çalışmasıyla sınırlanıyordu. Bu, kütlenin serbestçe yükselemeyeceği; kazanılan her metrekarenin zemindeki boşluktan ödünç alınacağı anlamına geliyordu.

Tek bir blok, kuzeydeki konut dokusunu gün boyu gölgede bırakıyordu. Program iki kütleye ayrıldı ve aralarında, bulvardan arka sokağa geçiş veren yarı açık bir avlu bırakıldı.

Bu bölünme bir biçim tercihi değil, gölge analizinin sonucudur. Kütleler arasındaki boşluk aynı zamanda binanın kamusal yüzünü oluşturuyor: zemin kotu artık bir lobi kapısı değil, geçilebilir bir aralık.

Güneybatı cephesi, öğleden sonra saatlerinde doğrudan ışık alıyor ve cam yüzey oranı yüksek tutulduğunda soğutma yükü hızla artıyordu. Yatay güneş kırıcılar yerine, kat yüksekliği boyunca uzanan düşey elemanlar tercih edildi.

Elemanların derinliği cephe boyunca sabit değil; güneşin geliş açısına göre kademeleniyor. Ortaya çıkan ritim, dışarıdan bakıldığında dekoratif bir doku gibi okunsa da, kaynağı tamamen performanstır. İçeriden ise gün boyunca değişen, keskin olmayan bir ışık veriyor.